andreas_1 Geloofsbrief

van de parochie heilige Andreas

aan de parochianen van de Mariaparochie.

 

 

Oostburg, 4 augustus 2020

 

 

 

‘Ik ben het licht der wereld, zegt de Heer;

 wie Mij volgt zal het levenslicht bezitten.’

(Joh. 8, 12)

 

 

 

beste medegelovigen, broeders en zusters in Christus,

 

Op het hoogfeest van Pinksteren, zondag 31 mei 2020, startte het Bisdom Breda in de kathedraal van de heilige Antonius een Pinksterestafette. Elf weken lang, tot 15 augustus, geven de dertig parochies van het bisdom het Pinkstervuur, dat bisschop Liesen heeft ontstoken, aan elkaar door. Zondag 2 augustus hebben wij het Pinkstervuur mogen ontvangen vanuit de Elisabethparochie. Op onze beurt geven wij het vuur vandaag, dinsdag 4 augustus, het feest van de heilige Johannes Maria Vianney (pastoor van Ars) patroon van alle zielzorgers, aan jullie door vergezeld van onze  geloofsbrief.

 

In de week voorafgaand aan de komst van het Pinkstervuur in onze parochie hebben we in verschillende geloofsgemeenschappen gesprekken gehad met parochianen. Dit waren heel inspirerende gesprekken die we elke keer begonnen zijn met het bekijken van het geloofsgesprek dat Leo Fijen had met kapelaan van Velthoven (uitgezonden op zondag 19 juli op NPO2) over de missionaire kerk. We gingen daarna in gesprek met mensen, van goede wil, die zich met hart en ziel inzetten voor de eigen geloofsgemeenschap, voor de eigen parochie. Maar met pijn in het hart zien zij dat het geloof kwetsbaar is geworden, dat de eigen kinderen en kleinkinderen niet meer in de kerk komen. Maar velen sluiten zich aan bij de woorden van Sint  Paulus: ‘in mijn zwakte ben ik sterk’ (2 Kor. 12, 10). Onze kwetsbaarheid is niet onze kracht, maar in onze kwetsbaarheid kunnen we Gods kracht gaan ervaren, zijn groeikracht. We zijn dan ook dankbaar dat we nog steeds veel vrijwilligers hebben die ieder de gekregen talenten op hun eigen manier benutten.

 

Er is in West-Zeeuws-Vlaanderen, het geografisch gebied dat onze parochie omvat, nog heel veel geloof. God is mens geworden en heeft onder ons geleefd, om ons te helpen, te redden. Hij veroordeelde niemand, Hij gaf mensen inzicht en bood ze een nieuwe weg aan. Met vernieuwde inzichten moeten wij ook die weg op gaan. En dat zal op veel plaatsen tegenstand oproepen, maar als er iets schuurt krijgt het glans. Aanpassingen en veranderingen heeft de kerk als instituut in haar bestaan heel vaak meegemaakt en telkens kwam ze dit te boven en meestal nog sterker.

 

Als kerk, als parochie, hebben we de belangrijke opdracht om niet te oordelen en te veroordelen. We moeten mensen op hun fouten wijzen en we moeten ze een nieuwe weg aanreiken. We moeten naar buiten, naar de wereld  toe, laten zien dat we leerling van Jezus zijn. Jezus en zijn leerlingen waren levenslustig en gaven kleur aan het leven. Als christenen in onze tijd zijn we rustig en volgzaam geworden en durven eigenlijk niet met anderen te spreken over ons geloof. Ons geloof is veelzijdig en kleurrijk, het is heel goed om dat met anderen te delen.

 

Na de vijf gesprekken op locatie kwamen we zondag 2 augustus samen op het parochiecentrum in Oostburg met een groep mensen – kinderen, jongeren, jonge gezinnen, volwassenen, ouderen – om met pater Marc Lindeijer ons geloofsgesprek te houden.

 

Binnen onze parochie worden veel initiatieven genomen door ‘doeners’ in de verschillende geloofsgemeenschappen naast de reguliere weekendvieringen. Veel wordt gedaan voor de eigen geloofsgemeenschap, terwijl de stap naar de activiteiten van de ene parochie voor veel mensen toch een te grote stap is, ondanks dat de parochie in 2013, dus zeven jaar geleden, is opgericht.

 

Bij heel veel mensen is er de bezorgdheid voor de jeugd. De kerkbetrokkenheid bij de ouders is heel klein geworden, de kinderen worden nog gedoopt, doen hun Eerste heilige Communie nog, maar daarna zien we ze eigenlijk niet meer terug. Er zijn in enkele geloofsgemeenschappen goede contacten met de basisschool, maar dit moet over de hele parochie aangepakt worden, wat geen probleem zou mogen zijn omdat het één parochie is met daarin één stichting voor het basisonderwijs.

 

Binnen de parochie zijn enkele jonge gezinnen die heel gelovig zijn en de ontmoeting met God zoeken in de eucharistie. Zij voelen zich echter niet thuis in de gemeenschap en vinden de liturgie oubollig en zeker niet aansprekend voor hun kinderen. De jeugd heeft ook andere interesses dan op zondagmorgen in de kerk te zitten. Het daarom ook heel belangrijk dat we over grenzen van geloofsgemeenschappen, van de parochie heen moeten kijken om initiatieven te ontplooien waar de jonge gezinnen en hun kinderen zich thuis voelen. Als parochie moeten we onze parochianen laten voelen dat ze welkom zijn, dat we naast hen staan en samen op weg gaan. Ook Jezus zei tegen zijn leerlingen: ‘Laat die kinderen toch bij Mij komen en houdt ze niet tegen’ (Lc. 18, 16 – vgl. Mc. 10, 14 en Mt. 19, 14).

 

De belangrijkste voedingsbodem voor het geloof is het gezin, de thuiskerk. De ouders moeten het geloof voorleven aan hun kinderen. Daarnaast gaan we op zondag naar de kerk waar we God ontmoeten, we luisteren hoe Hij ons toespreekt vanuit de Schrift, verhalen die ons kracht en inspiratie mogen geven, en ervaren zijn aanwezigheid in de heilige Communie, het brood dat ons kracht geeft om samen op weg te gaan.

 

Wij zijn kerk, zijn parochie omdat Hij het wil, we horen zijn stem en zeggen volmondig ‘ja’. Zo mogen we samen op weg gaan, zoals de eerste regel van onze geloofsbelijdenis zegt: ‘Ik geloof in God de almachtige Vader’.

 

Samen gaan we op weg om kerk te zijn. We moeten kijken naar de toekomst. Een belangrijke taak is er voor ons: het laten zien dat de mensen die de kerk nu dragen er vertrouwen in hebben dat de jeugd, het nieuwe vuur, de kerk verder zal dragen.

 

‘Want waar twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden’ (Mt. 18, 20). Dus laten we samen praten over ons geloof, bidden, zingen en ons geloof uitdragen binnen de richtlijnen van ‘het Kerkelijk leven op anderhalve meter’.

 

Dat het de Mariaparochie, en haar samenwerkingsverband met de heilige Pater Damiaanparochie goed mag gaan. Dat jullie het vuur brandend mogen houden, dit Pinkstervuur, maar ook het vuur van ons geloof. Vrede en alle goeds.

 

Parochianen en pastoraal team

parochie heilige Andreas

 

 

 

Verslag Pinksterestafette parochie heilige Andreas


image

In aanloop van het geloofsgesprek met pater Marc Lindeijer

zijn er in de parochie op vijf locaties gesprekken geweest met parochianen. Voorafgaand aan het gesprek bekeken we samen de uitzending van het geloofsgesprek van zondag 19 juli waarin kapelaan van Velthoven ingaat op de missionaire kerk in Zeeuws-Vlaanderen.


image


Vanuit de uitzending van KRO-NCRV gingen we met elkaar in gesprek. Daaruit komen volgende punten:

Vrede (vredeskapel): leven in vrede, geen oorlog

leven in vrede met jezelf heb je naaste lief zoals jezelf

Zijn aanwezigheid: Hij is niet ver, Hij is er altijd

je vindt God vaak in kleine dingen, op plaatsen waar je Hem niet verwacht

je leidt je leven en als er dingen gebeuren besef je nadien dat je gedragen bent God is net als een moeder, die wacht, die zorgt, die weet

God roept nog steeds

Kerk zijn: gemeenschap van levende stenen, gemeenschap van mensen, er zijn voor elkaar Jezus als Redder van de wereld

God is mens geworden en heeft onder ons geleefd, om ons te helpen

hoe we in het leven staan mogen we laten zien hoe we leerling van Jezus zijn

als alles goed gaat hebben we Hem niet nodig, tot hoge nood dan zoeken we God via de kinderen op de basisschool de ouders terug bereiken

gekregen talenten benutten, God zorgt voor de groeikracht

wanneer kan je met elkaar over Jezus, over het geloof praten, moeilijk in deze tijd kinderen van in jeugd/ gezin erbij betrekken

laten zien dat je om een ander geeft – diaconie

Christen zijn: Kind van God

medemensen een helpende hand geven jongeren willen duidelijkheid



image


image

Zondag 2 augustus kwam het Pinkstervuur vanuit de Elisabethparochie aan in onze parochie. Pater Marc Lindeijer heeft het vuur na het geloofsgesprek in de Emmaüskerk meegenomen naar Oostburg. En bij de eerste drempel buiten Terneuzen ging het vlammetje uit. Hoe zouden ze dat met de Olympische vlam doen?


image


In de Eligiuszaal van het parochiecentrum overhandigde pater Marc de lamp aan Quinten en Valentino Gernaert, twee jeugdige parochianen die aanwezig waren bij het geloofsgesprek. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.


Vervolgens gingen we met elkaar in gesprek: jeugd – jonge gezinnen – volwassenen – ouderen Het belangrijkste is het gezin, de huiskerk. Het voorleven door de ouders, grootouders is heel belangrijk. Kinderen bepaalde dingen makkelijker aan van opa en oma dan van de ouders.


Waarom gaan we eigenlijk naar de kerk (liturgie vieren).

  • je ontmoet er God en wil dat delen met andere

  • hoe kunnen we de liturgie beter verstaanbaar en aantrekkelijker maken voor jonge mensen


Zoeken naar een nieuwe weg om te kerk te zijn.

Ook door te laten zien dat de mensen die nu de kerk dragen er vertrouwen in hebben dat de jeugd, het nieuwe vuur, de kerk verder zal dragen.

Al zal dat op een andere manier zijn, waarschijnlijk meer diaconaal door de invloed van paus Franciscus.

image



image


Het geloofsgesprek werd besloten met het bidden van het avondgebed in de heilige Eligiuskerk, de parochiekerk.

Uiteindelijk brak de dag aan, etappe drie in de activiteiten rond het Pinkstervuur in onze parochie.



image


We verzamelen in de Eligiuszaal in Oostburg waar kapelaan van Velthoven de pas ontvangen geloofsbrief van de Elisabethparochie voorleest.


image

Na een kort samenzijn met een kopje koffie en een gebedsmoment rijden we met de auto naar Schoondijke. Daar sluiten nog enkele volwassenen en kinderen aan waarna we met een groep van 10 personen (volwassenen en drie kinderen) starten met de wandeltocht naar de Westerschelde Ferry in Breskens, een wandeling van 6,1 km.


image



image

image


image


Vanuit Breskens gaan we met de Westerschelde Ferry naar Vlissingen, naar de Mariaparochie. Het vuur gaat helemaal naar ‘de andere kant’. Voor Zeeuwen heel begrijpelijk. Door de toeristische drukte is er een wachttijd van meer dan een uur. We hadden verwacht om de

oversteek om 12.18 uur te maken, maar dat werd 13.48 uur.



image


image

image



image


Met anderhalf uur vertraging komen we aan in Vlissingen, waar het ontvangstcomité ons staat op te wachten. Het is Joshua Nuyts die het vuur doorgeeft aan pastor Ria Mangnus.

Het Pinkstervuur is veilig en brandend overgedragen aan de Mariaparochie. We zetten onze wandeling vervolgens verder naar de pastorie, nog een half uurtje wandelen.

image


Na de ontvangst op de pastorie en een verfrissing wordt onze geloofsbrief voorgelezen door onze vicevoorzitter, Ronald van Quekelberge, en daarna overhandigd aan pastor Ria Mangnus. Zij herkent er heel veel dingen in die ook in de Mariaparochie spelen.


image

image



image


Daarna vatten we onze terugreis naar Zeeuws-Vlaanderen weer aan, half uurtje wandelen naar de Westerschelde Ferry, de overtocht en met de auto van Trees naar Schoondijke waar we rond 17,30 uur arriveren. Zo waren we samen een hele dag onderweg, met het Pinkstervuur.

Het waren mooie en inspirerende activiteiten, iedereen hartelijk dank voor zijn/haar medewerking.


Samen gaan we op weg om kerk te zijn. We moeten kijken naar de toekomst. Een belangrijke taak is er voor ons: het laten zien dat de mensen die de kerk nu dragen er vertrouwen in hebben dat de jeugd, het nieuwe vuur, de kerk verder zal dragen.


‘Want waar twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden’ (Mt. 18, 20). Dus laten we samen praten over ons geloof, bidden, zingen en ons geloof uitdragen binnen de richtlijnen van ‘het Kerkelijk leven op anderhalve meter’. Dat we samen het vuur brandend mogen houden, dit Pinkstervuur, maar ook het vuur van ons geloof. Vrede en alle goeds.

 

 

 

Bijlage bij de geloofsbrief parochie heilige Andreas


Als toegift nog twee teksten, geschreven door vrijwilligers uit onze parochie. De eerste is een tekst van een vrijwilligster die dichter/ tekstschrijfster is:

Toen God met vakantie ging (2018)

Op zekere dag, toen God nog onnoemelijk veel liever dan anders was, schiep hij de Aarde. Toen de Aarde ging slapen dekte God haar met een witte deken toe. Zo ontstond de eerste sneeuw. De aarde kreeg het onder de morgen erg koud. Dat mocht niet, vond God en toen straalde hij wel zoveel liefdevol licht uit, dat de zon geboren werd. De Aarde was echter beschaamde over haar naaktheid. In al zijn hemelse goedheid beplante God haar met bloemen, planten, bomen en struiken. Daardoor ging de Aarde zich steeds beter voelen.

De bloemen zeiden dat ze graag wilden spelen. Daarom zond God wat vogels en vlinders, vissen en allerlei andere dieren naar de Aarde. Zo hoefde niet een schepsel eenzaam te zijn. Omdat de dieren wel eens geaaid wilden worden, vond God de mensen uit. Hij leerde hen lief te zijn voor alles wat leefde en ook voor elkaar. Zo werd de wereld geboren en God zag dat het goed was. Het was een heel mooie wereld vol overvloed aan goede dingen. Er was voldoende licht en warmte en ook was er rustgevende duisternis. De maan kon ‘s nachts de paden verlichten en er waren wel zoveel sterren, dat je er ‘s winters zelfs de kerstbomen mee kon versieren! Overdag scheen de zon en ook was er de donder en de bliksem, om er het feest van de zomer mee te vieren. Iedereen had genoeg te eten, te drinken en te doen en er was genoeg van alles.


Oké, zei God toen, nu ben ik aan vakantie toe! Doe jullie best en wees lief voor elkaar. ‘Als iemand iets te vragen heeft, dat geeft die maar een seintje!’, zei God. Vanaf die dag liet hij in alle vrede de planeet Aarde en haar bewoners met vallen en opstaan volwassen worden. Hij wist dat zij slechts een levensschool was. Hij wist ook dat ooit al zijn schepselen terug zouden keren naar het Huis der Geboorte en zo was het goed.


De Goede Moeder had God stilletjes gadegeslagen en hem wijs alle eer gegund tijdens zijn scheppingswerk. Wat was zij trots op hem! Zij leerde haar kinderen, de mensen, wat wijsheid was en hoe zij eten konden koken van alle nieuwe gewassen. De dieren schonken de mensen spontaan hun melk en ze verwarmden de mensen met hun lijf. De bloemen brachten de Aarde vreugde door hun mooie kleuren en lekkere geuren. De dolfijnen zorgden voor vrolijkheid in de zee en het was overal goed leven op de blauwe planeet.

Toen er echter steeds meer mensen op Aarde kwamen, ontstond op zekere dag het gekibbel en andere kommer en kwel. De mensen verweten God dat hij met vakantie was. Zij vergaten daarbij dat hij hen beloofd had, dat zij -als het nodig was - altijd aan de bel mochten trekken. Zij vergaten ook dat de Goede Moeder hen, ‘s nachts in hun dromen, wijze raad en oplossingen toe fluisterde.


Al te vaak streelde zij hen troostend over het hoofd, maar de mensheid verknoeide Gods eens zo mooie wereld. God en de Goede Moeder huilden daarover zoveel dat de zee er soms van buiten zijn oevers trad. De vulkanen, die de mensen steeds vaker en harder hoorden roepen en tieren tegen elkaar, deden de mensen gewoon na! Ook zij bliezen giftig hun stoom af, maakten veel kabaal en spuwden soms zelfs vuur! Allemaal geleerd van de mensen, helaas. Sommige dieren waren al het menselijke geweld al zo lang beu, dat zij gewoon voor altijd teruggekeerd waren naar het Huis der Geboorte. De bomen en planten begonnen langzamerhand hun voorbeeld te volgen. De dieren, die nog op Aarde gebleven waren, werden steeds vaker ziek. Zij konden het vele gif op Aarde steeds slechter aan, maar zij hoopten door hun goede voorbeeld de mensen tot rede te brengen. Zij waren nog

steeds vredig van aard, maar ook afhankelijk van de mens en diens daden. De dieren wisten ook dat alles tijd nodig heeft en slechts tijdelijk is. Zij wisten net zo goed als de bomen en planten, hoe zij zichzelf konden beschermen tegen bepaalde gevaren. Alleen tegen de mens en diens daden hadden zij geen enkel verweer. Natuurlijk hielp God hen, die zich bij hem beklaagden! Hij schudde af en toe enkele dappere mensen wakker en liet hen aanklachten indienen tegen alle onrecht en geweld. Hij zond zelfs zijn eigen zoon naar de Aarde, om er het goede voorbeeld te geven. Hij was het Licht, dat allen vrede mocht brengen, maar de mensen wilden niets horen van verdraagzaamheid…


Daarom besloot God om de wereld dan maar een levensschool te laten zijn, waar iedereen levenslessen kon leren. Hij liet zijn kinderen, de mensen, liefdevol los. Hij wist immers, dat zij door schade en schande en veel pijn, meer zouden leren dan door goede voorbeelden alleen. Dat was het meest wijze besluit dat God en de Goede Moeder ooit namen! Toch werd de wereld niet aan zijn lot overgelaten want af en toe stuurde God ook zijn dochter, de Liefde, naar de Aarde. Zij bracht dan weer hoop en vrede in de harten der dieren, bloemen, planten en bomen. Sommige mensen stelden hun hart ook open voor de liefde en zelfs voor de vrede. Deze dapperen zetten, ondanks veel tegenwerking, Gods liefdeswerk op Aarde naar eigen kunnen verder. Toen God en de Goede Moeder dit zagen wisten zij, dat het ooit goed zou komen met de blauwe planeet Aarde en haar bewoners.

Toen kregen zij eindelijk rust. Lauriane Vandepitte


De tweede tekst is een liedt geschreven door de dirigent van één van onze koren dat het geloofservaren weergeeft, het is op melodie van Perhaps love, dus als u het wilt zingen!


God is als een rustplaats

Ik weet God, is als een rustplaats, een schuilplaats voor de storm. Hij staat altijd heel dicht bij mij, Zijn liefde is enorm.

In tijden van ellende, wanneer je eenzaam bent. Dan is Hij daar, wees daarop maar attent.


Ik weet God, is als een open vuur, waar je jezelf aan warmt. Ik voel dat Hij me sterker maakt, wanneer Hij me omarmt. En als ik me verlaten voel, en niet weet waar te gaan.

Dan is Hij daar, en zal steeds naast mij staan.


Oh, ik weet dat God mij liefheeft, mij altijd bij zal staan. Hij leert ons hoe te leven, daar kun je van op aan.

Zijn woord is onze leidraad, vertelt ons hoe het moet. Zijn liefde is oneindig warm en doet ons allen goed.


Ik weet God, is als een open deur, waar je altijd welkom bent. Een plek waar je naar toe wilt gaan, waar iedereen je kent.

En als je daar gekomen bent, in ’t huis van onze Heer. Dan is Hij daar, we knielen voor Hem neer. (2x)

 

 

Terneuzen, 2 augustus 2020
Lieve buren; parochianen van de Andreas Parochie,
Deze brief komt naar jullie toe samen met het Pinkstervuur dat we aan jullie doorgeven. Het Pinkstervuur dat we ontvingen uit de Parochie H. Maria Sterre der Zee uit Hulst en dat zich door middel van een estafette verspreid door heel ons Bisdom. Hopelijk kunnen jullie het na een mooi gesprek ook voelen branden en weer doorgeven.
We kunnen met zekerheid zeggen: het vuur is hier zeker blijven branden en is misschien zelfs wel verder aangewakkerd. In deze brief willen wij graag laten zien hoe het vuur blijft branden, daarom vind je in deze brief verschillende antwoorden op de drie vragen die centraal stonden. Voor ons waren dat geloofsvlammetjes van alles wat de deelnemers aan het geloofsgesprek gedeeld hebben over hun geloof en wat ons dichter bij elkaar bracht. Mooie herinneringen, kwetsbare momenten. Geloof in bijzondere tijden en in het leven van alledag. Hopelijk geeft dit ook jullie een vuur om over het geloof te spreken. “En de hoop wordt niet teleurgesteld, want Gods liefde is in ons hart uitgestort door de heilige Geest die ons werd geschonken.” (Romeinen 5:5).
Tijdens ons geloofsgesprek stonden er drie vragen centraal en die werden door iedereen heel verschillend en op een persoonlijke manier beantwoord. Daardoor viel op dat er veel verscheidenheid bestaat in onze parochie. In de rest van de brief vind je een bloemlezing van de antwoorden op de vragen. Hopelijk halen jullie er inspiratie uit.

We trapten af met de vraag: heb je een herinnering aan wat je op dit moment doet geloven?
Er waren mensen met een katholieke opvoeding die al hun hele leven actief zijn in de kerk en er waren mensen die op latere leeftijd katholiek zijn geworden. Voor veel velen staan wetenschap en religie tegenover elkaar, maar voor één iemand aan tafel, bracht de wetenschap haar juist meer naar het geloof, zeker omdat ze het geloof niet van huis uit meekreeg. Sommigen konden een specifiek moment noemen waarin hun geloof naar voren kwam, voor anderen was er niet één moment. Veel haalden er wel kracht uit herinneringen in hun leven waarop ze hadden gevoeld dat God aanwezig was geweest. Bijvoorbeeld bij iemand die in Afghanistan is geweest en daardoor de rijkdom zag die hijzelf in Nederland bezit. Iemand die zich door deze vraag afvroeg waarom ze als enige van haar gezin nog gelooft terwijl ze ‘echt niet het braafste kindje van de klas was’. En iemand die veel kracht haalt uit de Lourdesreizen die ze maakt. Er was ook iemand die memoreerde hoe hij op school op was gekomen voor zijn klasgenoot en dat hij dat zonder God misschien wel helemaal niet had gedurfd.
De volgende vraag was heel actueel. We leven nu in andere omstandigheden en hebben de vraag gesteld: welke invloed heeft het coronavirus op de manier waarop je je geloof leeft?
Er waren mensen aan tafel voor wie de wereld tijdens het begin van de coronacrisis compleet op hun kop stond en die dan dus ook op een andere manier handen en voeten aan hun geloof moesten geven en door de omstandigheden is dat in sommige gevallen nu nog steeds zo. Twee mensen aan tafel van de Young Catholic Professionals-groep waren erg ver van huis in deze periode. Ze komen uit Brazilië en hebben erg veel moeite gedaan om op verschillende plekken online de Mis te volgen. Maar het was moeilijk, zeker als je al een aantal weken niet naar de Mis bent gegaan. Ze misten op dat moment erg de Sacramenten en zijn blij dat ze nu het Sacrament van de H. Communie weer kunnen ontvangen.
Iemand haakte daarop in door aan te geven dat hij de kerk als gebouw helemaal niet zo had gemist en dat er voor hem in die tijd niet zoveel veranderd was, maar dat hij thuis wel met zijn geloof bezig was. Ook is er door veel mensen gebeden voor de mensen in de verpleeg- en verzorgingstehuizen die ziek zijn geworden of gebeden voor dat de ouderen juist gezond mogen blijven. De diensten in de tehuizen worden heel erg gemist. Je kunt niet zomaar meer bij ouderen langs en dat laat bij veel mensen een leegte zien. Ook vond iemand het in deze tijd extra mooi dat het katholiek geloof zo universeel is. Een aantal mensen had de Mis van de Paus gevolgd en het gaf kracht om te bedenken dat zoveel mensen op hetzelfde moment ook naar dezelfde Mis keken. Een ander mooi punt dat naar voren kwam naar aanleiding van deze vraag, was dat de Pinksterestafette waar we nu aan bezig zijn geboren is uit de Coronacrisis en er anders misschien wel niet geweest was.

De laatste vraag die aan bod kwam was: praat je met andere mensen over je geloof? En waarom wel of niet?
Voor veel mensen aan tafel is het geloof iets vanzelfsprekends en dan praat je er toch minder over, juist omdat het zo gewoon is in je leven. Maar er werd ook gesproken over dankbaarheid van het spreken over het geloof omdat iemand een bekering had doorgemaakt omdat iemand tegen haar over het geloof was begonnen. Er waren gesprekspartners die hun geloof uitdragen door middel van verhalen te vertellen en mensen die hun geloof uitdragen door het vooral voor te leven. Mensen die weg waren geweest van de kerk, maar later toch weer terugkwamen om God te vinden. Grootouders die aan hun kinderen verhalen uit de Bijbel vertellen.
Een ding werd vooral duidelijk over het geloof raak je eigenlijk nooit uitgepraat en kun je altijd doorpraten. We hopen dat mensen er altijd voor openstaan om met elkaar om tafel te gaan zitten om te vertellen en te luisteren, naar elkaar in gesprek, naar God in de stilte van gebed zodat het vuur altijd zal blijven branden in de gemeenschap van Christus.
“Dat het vuur van geloven altijd bij jullie mag zijn op de momenten dat het je goed gaat, maar zeker ook wanneer de weg donker is en zwaar.”
Hartelijks, De buren van de Elisabeth-parochie.
P.S. Als wij in vuur en vlam gaan staan Overtuigd zijn waar voor wij gaan Dan zien de mensen aan ons leven Met wie ons leven zo is verweven Omdat de Geest die nu in ons woont Wijst op Hem die in de hemel troont Hij laat ons niet echt alleen Want Zijn Geest werkt door ons heen Om ons in vuur en vlam te laten staan Hij daarin ook met ons mee wil gaan In onze moeite, zorgen, angst en pijn Wil Hij ons steunen en bij ons zijn En nog steeds werkt de Heilige Geest Toen en nu op het Pinksterfeest 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                  

START