AFSCHEID VAN EEN 'PREEKHEER'
zondag 9 februari jl. hebben we afscheid genomen van pastor Ignace D'hert o.p. Om 10.45 uur was er een eucharistieviering waarin hij zelf de hoofdcelebrant was in concelebratie met pastoor Wiel Wiertz. Vanuit de hele parochie verleenden vrijwilligers hun medewerking: een groot projectkoor, lectoren, collectanten, dames van de bloemengroep, dames van de koffiegroep die nu wijn en fris schonken.... Iedereen heel veel dank.

Aan het einde van de viering werd aan de aanwezigen een 'preekboekje' met vijf preken van Ignace uitgereikt. Een blijvend aan denken aan de Vlaamse pater die 16 jaar werkzaam is geweest, waarvan 10 jaar als pastoor van de voormalige 9 parochies.


Dankwoord door de vicevoorzitter van het parochiebestuur:
Eerwaarde pater, beste Ignace,
We waren vandaag hier samen om afscheid te nemen. Afscheid nemen is terug kijken op een bepaalde periode. Bij Ignace is dat 16 jaar samenwerken, samen vieren en bidden, en ook 16 jaar luisteren naar de woorden van de ‘preekheer’ van de Woorden uit de Schrift. Het is ook stilstaan bij die vele goede ervaringen en blij zijn omdat we ze samen mochten beleven, de vele momenten in het alle daagse leven in onze regio wat sinds 1 januari 2013 de parochie heilige Andreas is, zoals geboorte en doop, Eerste Communie en huwelijken, maar ook de droeve momenten zoals het afscheid nemen van dierbaren, maar ook het sluiten van kerken en het samenvoegen van parochies.

Het is ook goed dat vandaag hier heel veel mensen samen zijn, mensen waarmee je hebt samengewerkt, allemaal mensen die in die jaren allemaal een stukje verantwoordelijkheid op zich hebben genomen.

Afscheid nemen is ook dankbaar zijn voor de tien jaar dat je pastoor was van de oude negen parochies en de zes jaar dat je parochie-vicaris mocht zijn. Samen waren we bekommerd voor de opbouw en instandhouding van de geloofsgemeenschappen.

Afscheid nemen doet ook pijn. We moeten iets dat na 16 jaar vertrouwd was loslaten. Het is de pijn voelen om het einde van een goede samenwerking. Mensen loslaten, met wie je een lange weg hebt afgelegd, doe je niet zomaar. Al die herinneringen zijn kostbare geschenken die we meedragen.

Afscheid nemen is ook naar de toekomst kijken. Het is niet alleen het einde van iets beleven, maar ook naar de toekomst van het nieuwe zien. Voor Ignace is dat zich blijvend inzetten voor de Dominicusgemeenschap in Gent en sinds kort ook de coördinatie van de vieringen in de Dominicanenkerk in ‘het Zoute’. Zorg dragen dat daar voor alle vieringen voorgangers zijn, maar daar ook zelf voorgaan. We wensen Ignace een goede tijd toe met die toch twee belangrijke taken die hij met veel toewijding zal uitvoeren.

Ignace, “pastores komen en gaan, maar geloofsgemeenschappen blijven bestaan.” Vandaag nemen we dan officieel afscheid van jou als lid van het ene pastorale team in de drie parochies van Zeeuws-Vlaanderen. We hebben zoals ik al zei samen veel meegemaakt. Je was voor velen een grote steun en hebt ons laten proeven van jouw ervaringen in Gent en vanuit de orde van de Dominicanen. Je hebt ons veel meegegeven, als collega in het pastoraal team, als priester, maar bovenal als mens. Maar we zijn natuurlijk ook dank verschuldigd aan de Orde van de Dominicanen en de gemeenschap Dominicus in Gent. Zij hebben jou gedurende die 16 jaar dat je bij ons werkzaam was toch voor een deel van de tijd moeten missen. We zijn hen daar heel dankbaar voor dat zij hem gedurende die jaren aan ons hebben afgestaan. Dank je wel.

In de 16 jaar heb je Ignace, in vele vieringen uitleg gegeven over de Schrift, wat natuurlijk voor een ‘preekheer’ iets van zelf sprekend moet zijn. Van het afgelopen jaar heb je ons vijf preken aangereikt die we gebundeld hebben in een boekje ‘Woorden van een Preekheer’. Woorden die iedereen thuis rustig kan nalezen en misschien op een later tijdstip nog een kunt lezen………

Ignace heel, heel veel dank voor je inzet, betrokkenheid en steun al die jaren in onze parochie. We wensen je nog heel veel jaren toe in goede gezondheid en we zien je over enkele weken weer terug bij de cursus die je gaat geven in de Veertigdagentijd.

 



-----------------------------------------------------

De foto’s zijn afgelopen zaterdag  5 oktober 2019 genomen tijdens de Interkerkelijke Vrouwendag in de PKN kerk in Hoek.

De Stichting Kerk en Vluchteling Zeeuwsch-Vlaanderen was daar aanwezig met een stand om de situatie van vluchtelingen onder de aandacht te brengen.

Op de foto staan van links naar rechts: Rob Hille,  Jilly van den Ameele en Niek van Waterschoot

 

Meer dan 40 steunbetuigers aan vluchtelingen bij commissievergadering.

Op 10 september hebben vijf mensen ingesproken bij de commissie samenleving van de gemeente Terneuzen. Mensen die zeer verontrust waren over het welzijn van vluchtelingen, nu de gemeente Terneuzen de subsidie aan Vluchtelingenwerk dreigt te stoppen. De vijf insprekers werden gesteund door ruim 40 mensen uit diverse kerken en organisaties in Zeeuws-Vlaanderen. De publieke tribune zat bijna vol! Ik denk dat het indruk heeft gemaakt op de commissieleden. Maar we zijn er nog niet. De officiële besluitvorming moet nog komen. We houden u op de hoogte als deze kwestie weer op de agenda komt van de commissie samenleving of de gemeenteraad. Hopelijk mogen we dan nog meer dan 40 mensen begroeten.

Niek van Waterschoot, Kerk en Vluchteling.

=============================================================================================

Aan de parochianen van de parochie Heilige Andreas,

Op voordracht van het parochiebestuur heeft de bisschop Ronald van Quekelberge, Veronique van Rie en Jacques Daniëlse benoemd tot lid van het parochiebestuur van de parochie Heilige Andreas.
Per 1 juni 2019 heeft de bisschop Guus Langeraert en Marnix van Damme eervol ontslag verleend als lid van het parochiebestuur.
Vanaf diezelfde datum, 1 juni, zal Ronald van Quekelberge het vice voorzitterschap invullen. Veronique van Rie en Jacques Daniëlse zullen respectievelijk de secretaris en de penningmeester van het parochiebestuur zijn.

In goed overleg met Guus Langeraert en Marnix van Damme zal de overdracht verder vorm en inhoud krijgen. Daarvoor zijn zij ook na 1 juni beschikbaar.

Zorgvuldig zal het bestuur in zijn nieuwe samenstelling zicht krijgen op de omvang van alles wat onze parochie betreft en de vele verantwoordelijkheden en werkzaamheden gaan invullen.
Tegelijkertijd zal er ook gelegenheid zijn om kennis te maken met velen binnen en buiten onze parochie.

De parochie is Guus en Marnix ongelofelijk veel dank verschuldigd voor het vele zeer goede werk dat ze gedurende een groot aantal jaren in verschillende verantwoordelijkheden met grote toewijding voor de parochie hebben verricht.

We hopen dat onze parochie een goede toekomst tegemoet gaat. Ongetwijfeld gaan we elkaar in de komende tijd ontmoeten.

Pastoor Wiel Wiertz

   

_____________________________________________________________________________________________________________

 

Kapelaan van Velthoven
Per 15 oktober 2018 heeft bisschop Liesen mij benoemd als kapelaan voor de drie parochies in Zeeuws Vlaanderen. Ik ben de bisschop dankbaar dat hij mij heeft gevraagd om als kapelaan dicht bij de mensen te zijn en samen met hen de geloofsgemeenschappen van de katholieke kerk in Zeeuws-Vlaanderen te versterken.
Ik ben geboren en getogen in Dorst, een Brabants dorpje onder de rook van Oosterhout en Breda. Na de kleuterschool bij de zusters Franciscanessen en de basisschool Sint Marcoen, beide in Dorst, heb ik mijn middelbare school gevolgd in Breda – Onze Lieve Vrouwe college (OLV). Hierna ben ik gaan studeren aan de business universiteit Nyenrode en gaan werken bij het accountantskantoor PricewaterhouseCoopers (PwC). Ik ben afgestudeerd en heb gewerkt als register accountant.
De muziek heeft mij altijd in de kerk gehouden. Vanaf mijn achtste jaar speel ik namelijk al orgel en ik zat vanaf mijn vijftiende achter het orgel van de huidige Antoniuskathedraal. Daarnaast heb ik ook verschillende kerkkoren gedirigeerd. Tot op heden ben ik nog lid van fanfare Sint Joris in Dorst, waar ik al meer dan 30 jaar slagwerker ben.
In 2004 heb ik de eerste informatie aangevraagd voor de priesteropleiding Bovendonk, maar het duurde nog tot 2008 voordat ik een eerste gesprek had met bisschop van de Hende en later met vicaris Wiel Wiertz. In 2009 ben ik met de priesteropleiding begonnen, het voelde voor mij als thuiskomen.
Na zes jaren van studie en vorming ben ik op 10 mei 2015 tot diaken gewijd en op 7 november 2015 tot priester. Het is voor mij een grote vreugde dat God mij heeft geroepen voor het priesterschap en dat ik nu als Zijn instrument mag werken in Zijn wijngaard. Ik ben nog steeds, ‘in de naam van de Heer gelukkig’!
In de afgelopen drie jaar heb ik met veel plezier gewerkt in de zes parochies van het samenwerkingsverband Alpen-Gilze. Hier was ik als kapelaan verantwoordelijke voor de bediening van de sacramenten en de voorbereidingen hierop (catechese). Daarnaast heb vele huisbezoeken mogen brengen en heb ik mij ingezet voor tiener- jongeren- en gezinspastoraat, diaconale projecten en voor Syrische christelijke vluchtelingen. Met de vluchtelingen hebben we een orkest opgericht genaamd Suryana (Ons Syrië).
Ik hoop begin oktober te verhuizen naar Zeeuws Vlaanderen en kom te wonen in Terneuzen. Samen met mijn ouders heb ik Terneuzen al een paar keer bezocht, alsmede het museum ‘Land van Axel’.
Ik zie uit naar de samenwerking met mijn collega’s in het pastorale team en hoop u snel te ontmoeten. Laten we elkaar vandaag en de dagen die komen gaan dragen in gebed.
In nomine Domini feliciter!
Groet,
Kapelaan Jochem van Velthoven

 

Brief aan het volk van God

In de afgelopen dagen werd een rapport openbaar gemaakt waarin de ervaringen werden beschreven van overlevenden, allemaal slachtoffers van seksueel misbruik, machts- en gewetensmisbruik door priesters in een periode van ongeveer 70 jaar.
Hoewel we kunnen zeggen dat de meeste van deze gevallen tot het verleden behoren, hebben we toch de pijn van veel van de slachtoffers leren kennen.
We beseffen dat deze wonden nooit verdwijnen en dat ze ons dwingen deze gruweldaden te veroordelen en met vereende krachten deze cultuur van de dood te ontwortelen.

Deze wonden verdwijnen nooit.

De hartverscheurende pijn van deze slachtoffers, die het uitschreeuwen tot in de hemel, werd lang genegeerd, stil gehouden of het zwijgen opgelegd. Maar de schreeuw was krachtiger dan alle maatregelen die haar tot zwijgen wilden brengen en dan beslissingen die een oplossing moesten bieden, maar het in feite nog erger maakten door in medeplichtigheid te vallen. De Heer toonde die roep en liet ons opnieuw zien aan welke kant Hij staat. Maria’s lied is geen vergissing en blijft door de eeuwen heen zacht echoën. Want de Heer herinnert zich de belofte aan onze voorouders: Hij toont de kracht van zijn arm; slaat trotsen van hart uiteen. Heersers ontneemt Hij hun troon, maar verheft de geringen. Die hongeren overlaadt Hij met gaven, en rijken zendt Hij heen met lege handen. (Lucas 1, 51-53)

Beschaamd beseffen we dat onze levenswijze onze woorden heeft ontkend en blijft ontkennen.

Met schaamte en berouw erkennen we als een kerkelijke gemeenschap dat we niet waren waar we moesten zijn, dat we niet tijdig hebben gehandeld en ons niet bewust waren van de omvang en de ernst van de schade die aan zoveel levens werd toegebracht. We toonden geen zorg voor de kleinen; we lieten ze in de steek.
Ik maak me de woorden van toenmalig kardinaal Ratzinger eigen, wanneer hij zich tijdens de kruisweg voor Goede Vrijdag in 2005 identificeerde met de kreet van pijn van zoveel slachtoffers en riep: Hoeveel vuiligheid is er in de Kerk, en zelfs onder hen die als priesters volledig aan Christus zouden moeten toebehoren! Hoeveel trots, hoeveel zelfvoldaanheid! Het verraad van Christus door zijn leerlingen, hun onwaardige ontvangst van zijn Lichaam en zijn Bloed is stellig het grootste leed dat de Verlosser te verduren heeft; het doorboort zijn hart.
We kunnen enkel tot Hem roepen vanuit de diepte van ons hart: Kyrie eleison - Heer, red ons! (Matteüs 8,25))(negende statie).

Nee zeggen tegen misbruik, is ook nadrukkelijk nee zeggen tegen alle vormen van klerikalisme.

Het is essentieel dat wij, als Kerk, in staat zijn om met verdriet en schaamte de wreedheden te erkennen en te veroordelen, begaan door godgewijde personen, geestelijken, en mensen belast met de missie om te zorgen voor de meest kwetsbaren. Laten we vergeving vragen voor onze eigen zonden en de zonden van anderen. Een besef van zonde helpt ons om de fouten, misdaden en wonden uit het verleden te erkennen en maakt ons in het heden meer open en toegewijd op weg naar hernieuwde bekering.

Moge de heilige Geest ons de genade van bekering schenken en de innerlijke zalving, die nodig is om onze wroeging te uiten en onze vaste wil om deze misdaden van mishandeling moedig te bestrijden.

Vaticaanstad, 20 augustus 2018
Franciscus

Hierboven is een gedeelte van de brief van de paus weergegeven. De volledige brief kunt u lezen op de website. Mocht u over dit onderwerp willen lezen: ‘Je ogen verraden je’, een autobiografisch weergave door Steven van der Hoeven.

Wiel Wiertz, pastoor

 

 

 

 

 

Feestelijke diakenwijding met drie bisschoppen
Sacha Steijaert tot transeunt diaken gewijd.                

De foto's van de wijding van Sacha Steijaert. klik hier

 

Bekijk hier het Andreas kartern uit het Rondje West

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------