Nieuwsbrief 2020 - 07


image

Parochie heilige Andreas

Sint Eligiusplein 17

4501 CD Oostburg

0117 – 453374

andreas-wzvl@kpnmail.nl



Van de bestuurstafel

Afgelopen maandagmiddag hebben we het droeve nieuws ontvangen dat in de nacht van zondag op maandag pater Jos Smeets o.p. in zijn slaap is overleden. Jos is 72 jaar geworden.


Na de opheffing van het KUC in Gent is Jos verhuisd naar het huis van de dominicanen in Knokke. Van daaruit heeft hij pastoraal werk verricht in de voormalige parochies van West- Zeeuws-Vlaanderen, tot hij met vervroegd pensioen is gegaan door gezondheidsklachten.


De uitvaart van pater Jos Smeets o.p. is volgende week maandag, 27 april, om 11.00 uur in de kapel van het klooster van de dominicanen in Leuven. Daarna wordt hij begraven op het kerkhof van de Abdij van het Park.


Door de strenge voorschriften in verband met de aanwezigheid op begrafenissen tijdens de corona-crisis worden geen andere medebroeders dan die van het Leuvense klooster toegelaten. Wanneer het weer toegestaan is om met grote groep de liturgie te vieren (in België) zal er in Gent een herdenkingsviering voor Jos worden gehouden.

Uit een tekst van Jos, haalt hij van zijn grote voorbeeld, bisschop Oscar Romero een tekst aan waarin de bisschop zich de vraag stelt wat hij tijdens zijn leven nu eigenlijk gedaan en gerealiseerd heeft. Of het goed was?

Voldoende? Enkele regels uit het antwoord van de bisschop:


Wij kunnen niet alles doen

en dat is een bevrijdende gedachte. Ze maakt dat we iets doen,

en het zeer goed doen.

Misschien onvolledig, meer een begin, een stap op de weg,

een kans voor Gods genade om binnen te komen

en het van ons over te nemen.

bisschop Oscar Romero


Wij wensen de medebroeders van Jos en zijn familie alle kracht en verbondenheid toe om dit verlies te dragen. Er zullen vele goede herinneringen aan Jos blijven voort leven ook in onze parochie. Moge hij rusten in vrede.

Verder in deze nieuwsbrief een In Memoriam. Het is een bewerking van de tekst van het Centraal Bestuur van de Orde.


Het parochiecentrum is op, Koningsdag, maandag 27 april, en Bevrijdingsdag, dinsdag 5 mei gesloten. Voor dringende zaken kunt u het mobiele nummer 06-20403610 bellen.

Bij de zondag

Terwijl Hij met hen aanlag nam Hij brood, sprak de zegen uit,

brak het en reikte het hun toe. nu gingen hun de ogen open en zij herkenden Hem.

Lucas 24, 30-31a


image


Inleidende woorden

Tussen Pasen en Pinksteren lezen we in de eerste lezing perikopen uit het boek Handelingen, waarin de idealen maar ook de struikelblokken van de nog jonge christelijke gemeenschap worden beschreven. De volgelingen willen het leven van Jezus begrijpen en zijn kruisdood en opwekking een plaats geven. In de tweede lezing en het evangelie lezen we hoe zij het geloof in de verrezen Heer verkondigen en hoe de Kerk geleidelijk aan groeit en vorm krijgt.


Juist in de lezingen van deze zondag komt sterk naar voren waarop ons geloof in de Heer is gebaseerd. Wij horen getuigenissen van leerlingen die door zijn woorden en omgang met mensen in het hart worden geraakt. Wat zij meemaken, verandert hun leven ingrijpend.

Steekt Jezus na zovele eeuwen in deze tijd ook ons nog aan? Verwarmt Hij onze harten opnieuw zoals Hij dat doet bij de leerlingen van Emmaus?.


Uit lezen het evangelie: Lucas 24,13-35 (Klik hier voor het liturgieboekje)


Woorden ter overweging

Wat Pasen is, is niet meteen klip en klaar duidelijk. De leerlingen hebben tijd nodig om de verrijzenis van Jezus duidelijk te krijgen.

Goede Vrijdag heeft zo’n impact gehad dat het bijna niet te geloven is dat de dood aan het kruis niet het einde is. Deze zondag lezen we het prachtige verhaal van de leerlingen die gaan begrijpen wat Pasen is. Het is Jezus zelf die hen bij de hand neemt. Het verhaal speelt zich af op de dag van Pasen. Die ochtend zijn er vrouwen naar het graf gegaan en zij hebben ontdekt dat het graf leeg is. Ze hebben ook gehoord dat Jezus tot leven is gewekt. De twee leerlingen begrijpen het nog niet. Ze verlaten Jeruzalem waar het allemaal gebeurd is. Ze zijn gedesillusioneerd. Hun hoop is de bodem ingeslagen met de kruisdood van Jezus. ‘En wij hadden nog zo gehoopt dat Hij het was die Israël zou verlossen, maar inmiddels is het al de derde dag sinds dat gebeurd is’.


Hadden zij de hoop dat Jezus als een soort legeraanvoerder Israël zou bevrijden van vreemde machten? Ook al heeft Jezus verkondigd dat het Rijk Gods van een andere orde is, voor de leerlingen is het moeilijk te begrijpen.

Dan loopt er plotseling een vreemdeling met hen op en raakt met hen in gesprek over de gebeurtenissen. Wij horen dat het Jezus is, maar de twee kunnen dat niet zien. Waarom niet? Ziet de verrezen Jezus er anders uit? Zijn ze nog zo overmand door verdriet dat ze Hem niet zien? De verrezen Christus is dezelfde als de gekruisigde, maar tegelijk is Hij van een andere dimensie dan zijn aardse verschijning.

Prachtig is dat Jezus niet begint met een preek, maar luistert naar wat de twee leerlingen bezighoudt. Hij ziet ze terneergeslagen zijn en wil hen nabij zijn. Troost is meestal echt luisteren naar wat een ander bezig houdt, naar het verhaal van verdriet en teleurstelling.

Pas nadat ze hun verdriet gedeeld hebben, vertelt Jezus zijn verhaal. Daarna legt Hij er zijn kijk naast. Hij probeert ze vanuit de Schriften te vertellen dat de Messias dóór het lijden heen moest gaan. Al lopend geeft Hij hun catechese en probeert hun te laten zien dat zijn weg niet dood is gelopen op het kruis, maar dat zijn weg een doorgang is naar het leven bij God. De twee leerlingen hebben intussen nog steeds niet in de gaten dat het Jezus zelf is die met hen spreekt.

Het gesprek doet hen zo goed dat ze de onbekende uitnodigen voor de maaltijd. Jezus dringt zich niet op, maar laat zich uitnodigen. Een hint naar de wijze waarop Hij onder ons wil zijn: niet dwingend maar uitnodigend.

Het kwartje valt pas als Jezus brood breekt en deelt. Het gebroken Brood is de afbeelding van Jezus. We vieren in iedere eucharistieviering dat Hij aanwezig is in het gebroken Brood. Wij horen ‘Lichaam van Christus’ bij het ontvangen van de hostie. Hijzelf is het. Jezus geeft zich aan de leerlingen en aan ons. En inderdaad: Hij is anders aanwezig, want plotseling niet meer zichtbaar.


Nu, terugkijkend ontdekken ze pas hoe intens het gesprek onderweg was. ‘Brandde ons hart niet ?’ Het was hartverwarmend.

Het evangelie roept ons op om de eucharistie te beleven als een echte ontmoeting met Christus. Hij loopt met ons mee op onze levensweg. Hij kent ons, wij mogen met alles wat we meedragen aan vreugde en verdriet, aan dankbaarheid en zorgen bij Hem komen. En ontdekken dat Hij ons wil ontmoeten. Het evangelie geeft ons ook een model van de wijze waarop wijzelf met anderen mogen optrekken.


Het geldt voor ons als geloofsgemeenschap,

maar ook in ons persoonlijke leven. Kunnen wij dat ook, samen met mensen optrekken? Naar hun zorgen luisteren, met hen meelopen zelfs als ze misschien de verkeerde kant oplopen. Maar ze vervolgens ook hoop geven, bemoedigen en steunen. Het kan ons brengen tot hartverwarmende ontmoetingen..

Pastoor Wiel Wiertz


Vieren met kinderen thuis: Naar Emmaus Iedere week schrijft Rini Heijwegen, leerkracht GVO, een stukje dat op onze facebook en website wordt geplaatst. Hierbij het artikel

voor dit weekend.

Wij zitten nu in de periode tussen Pasen en Pinksteren. In de afgelopen periode heb ik jullie op de hoogte gehouden hoe je met kinderen thuis, nu er geen school en geen kerk is en ik geen GVO-lessen kon geven, samen kon bidden en vieren. Dit deed ik door jullie attent te maken op de mini-viering, die te vinden is op de sites van Kinderwoorddienst.nl en Geloven Thuis. De komende tijd wil ik dat blijven doen, totdat er weer kerk en ik op school GVO-lessen mag geven.

Daarnaast ben ik bezig, samen met de webmaster, om een Kinderpagina te ontwikkelen voor onze website, zodat in en na deze periode jullie thuis samen kunnen vieren en leuke dingen kunnen blijven doen.

Voor komende zondag 26 april 2020 staat er een mini-viering klaar op zowel Kinderwoorddienst.nl als Geloven Thuis van de derde zondag van Pasen, die jullie samen thuis kunnen vieren.

De viering heeft als thema: ‘Emmaüsgangers’ Er is ook een knutselopdracht met vier leuke ideeën om te doen.

Klik hier voor de mini-viering.

Ik wens jullie veel plezier met de viering en de opdrachten voor de kinderen. Volgende week vertel ik over de miniviering van zondag 3 mei.

In Memoriam pater Jos Smeets o.p.


image

Pater Jos Smeets werd geboren op 24 december 1947 in Hasselt. Het gezin telde drie jongens en drie meisjes. Jos was de eerste in de rij. Van 1959 tot 1965 deed hij zijn Latijns- Griekse humaniora en hij trad binnen in de Orde in 1965. Hij studeerde filosofie en theologie en werd op 10 juli 1977 tot priester gewijd. In 1977 begon zijn apostolaatsleven als medewerker in het Katholiek Universitair Centrum (KUC) te Gent. Hij zou er tot 2004 werkzaam zijn in de studentenpastoraal. En hij deed dat bovendien tegelijk met andere werkzaamheden, zoals aalmoezenier van een Gezinsgroep, godsdienstleraar te Gent en te Kwatrecht en taken binnen de Orde.

Jos had een talenknobbel waarmee hij o.a. het Spaans onder de knie kreeg. Dat laatste had te maken met zijn grote interesse voor Midden- Amerika dat hij meermaals voor korte of langere tijd bezocht. Hij bond met de pen de strijd aan tegen de door de VS gesteunde bloedige dictaturen in die regio en verdedigde de bevrijdingstheologie die het opnam voor de verdrukte armen. In 1996 kon Jos een droom realiseren: een sabbatjaar doorbrengen in een Latijns-Amerikaans land. Zijn keuze viel op Guatemala. Hij bracht een jaar door in twee parochies in de bergen van Verapaz, van oudsher hét missiegebied van de Spaanse dominicanen. Hij maakte er kennis met de diep religieuze Maya-riten en gebruiken.

Toen het KUC ophield, verhuisde Jos in 2004 naar het huis van de dominicanen in het Zoute. Van daaruit deed hij pastoraal werk als lid van het pastores-team in de regio West- Zeeuws-Vlaanderen. Hij deed dat tot 2010.

Enige tijd nadat Jos was teruggekeerd van Guatemala werd voor hemzelf en zijn omgeving duidelijk dat hij aan de ziekte van Parkinson leed. Aanvankelijk evolueerde zijn ziekte traag en kon hij ze met medicijnen vrij goed onder controle houden, maar langzaam namen de symptomen toe. Tot op het einde heeft hij de ziekte moedig gedragen, ook al deed de groeiende moeilijkheid tot communiceren hem veel pijn. Toen het niet meer mogelijk was om in Knokke te blijven, is hij verhuisd naar het WZC Engelendale te Brugge. Daar werd hij, mede in het gezelschap van de zusters dominicanessen, tot zijn tevredenheid goed omringd en verzorgd. Ook zijn familie, vriendenkring en medebroeders waren hem zeer nabij.

Pater Jos Smeets was een beminnelijk man. Diep gelovig, open van geest, ruim van hart, poëtisch van aard, en vooral met een fijn- zinnige humor begiftigd. Hij was bovendien een begenadigd schrijver. Zijn ‘stukjes’ en artikels zijn pareltjes om telkens van te blijven genieten.

Zijn overlijden laat ons allen, zijn medebroeders, zijn familie en zijn vele vrienden en vriendinnen met verdriet achter. Wij zijn de Heer dankbaar voor dit rijke leven en wij bidden dat Hij hem mag opnemen in zijn Liefde.


Tot slot

Gaan wij, gesterkt en verwarmd door de liefde van God, verder op de weg van ons leven. Dat wij op onze beurt elkaars tochtgenoot mogen zijn en mogen luisteren naar wat achter de woorden leeft. Zo kunnen en zo mogen wij elkaar tot zegen zijn.

 

START